زرتشت

نویسنده : من ؟




آن از دست رفته را فراموش كن و آن نیامنده را تیمار و رنج مبر .



نسبت به خدای و سالار مرد ، بستار ( خودرای ) و گستاخ مباش .



هرچه برای تو نیك نیست ، تو نیز آن را برای دیگر كس مكن .



نسبت به خدایگان و دوستان یگانه باش .



خویشتن را به طور كامل به كسی مسپار .



هر كه با تو به خشم و كین رود هر آئینه از او دور باش .



همیشه و هرگاه امید به یزدان دار و دوست آن گیر كه برای تو سودمند تر باشد .



به چیز یزدان و امشاسپندان كوشا و جان سپار باش .



راز به زنان مبر .



هر چه شنوی به نیوش و بیهوده مگوی .



زن و فرزند خویشتن جدا از فرهنگ مهل كه ترا تیمار و رنج دیگران بر نرسد ، تا پشیمان نشوی .



بیگاه مخند .



تفریح و خوشگذرانی به پیمان گیر .



به هیچكس افسوس مكن .



با مرد دش آگاه ( نا آگاه ) همراز مباش .



با مرد خشمین همراه مباش .



با مرد پست همسگال ( مشورت ) مباش .



با مرد بس خواسته هم خورش مباش .



با مرد مست هم خورش مباش .



از مرد بدگوهر و مرد بد نژاد وام مستان و مده چه وخش ( بهره ) گران باید دادن و هرگاه ، به در تو ایستد و همیشه پیغام بر به در تو دارد و تو را از او زیان گران باشد .



مرد دش ( بد ) چشم به یاری مگیر .



به مرد رشگبر خواسته منمای .



اندر پادشاهان گزارش دروغ مهر مكن .



از مرد سخن چین و دروغ گوی سخن مشنو .



در پادافره كردن مردمان حریص مباش .



اندر میهمانی پیكار مكن .



مردم را مزن .



گاه را مستیز .



با مرد آزاد چهر ، كارآگاه و زیرك و خوش خیم همپرسگی كن و دوست باش .



در نبرد بیش ترس تا بار گران برتو نبود .



از كین ور مرد پادشاه دور باش .



با مرد پست گویش راز خود مگو .



پیشگاه مرد دانا را گرامی دار و از او سخن پرس و از او بشنو .



به هیچ كس دروغ مگوی .



كسی را كه شرم نیست ازش خواسته مگیر .



نزد رسوا به چیزی ازش خواسته مگیر .



نه به راست و به نه به دروغ سوگند مخور .



زمانیكه خانه خواهی كردن ، نخست هزینه به میان كن .



خویشتن را بزن ، خود خواه .



اگر تو را خواسته بود نخست آب و رز و زمین بیش بخر ، چه اگر برندهد پس آنرا بن به میان بود .



چندان كه توانی مردمان را به سخن میازار .



به راه كین و زیان مردمان مرو .



نسبت به خواسته چندان كه تو را توان باشد رادی كن .



بر هیچ كس فریفتاری مكن كه تو نیز بسیار درد مند نشوی .



پیشوا مرد گرامی را مه دار و از او سخن پذیر .



به جز از خویشاوندان و دوستان چیزی وام مگیر .



زن شرمگین را دوست باشد و او را به زنی به مرد زیرك و دانا ده ، چه مرد زیرك و دانا چون زمین نیك است كه وقتی تخم اندر آن افكنده شد خواربار گونه گونه از آن بدست آید .



آشكار گویش كن .



جدا از اندیشه سخن مگوی .



به جز آئین طور دیگر وام مده .



با زن فرزانه و شرمگین دوست باش و او را به زنی خواه .



خوش خیم و درست و كارآگاه مرد را اگر هم كم شكوه باشد ، پس به دامادی گیر ، او را خواسته از یزدان رسد .



به پیر مرد افسوس مكن ، چه تو نیز بسیار پیر شوی .



مرد بی رحم را به زندان رئیس مكن .



بزرگ مردم و هوشیار مرد را بر بندیان زندانبان كن .



اگر تو را پسری باشد به كودكی به دبیرستان ده ، چه دبیری چشم روشنی است .



سخن تیز به نگرش گو ، چه سخنی است كه گفتن آن بهتر و سخنی است كه پائیدن آن بهتر و آن پائیدن بهتر از آن گفتن .



مرد راستگوی را پیغامبر كن .



زده مرد را استوار مدار ، چون تو را آئین باشد برای مرد قابل اعتماد هزینه كن .



سخن چرب گوی .



گویش چرب دار .



منش فروزان دار .



خویشتن مستای تا فرارون كنش باشی .



اندر خدایگان و پادشاهان بی رحم مباش .



از دادمه ( بزرگ سال ) و به نیك مرد سخن پرس .



از مرد دزد چیزی مستان و مده و ایشان را ستوه كن .



از برای بیم دوزخ ، پادافره به نگرش كن .



نسبت به هر چیز و هر كس بستار ( خودرای ) و گستاخ مباش .



نیك فرمان باش تا نیك بهر باشی .



بیگناه باش تا بی بیم باشی .



سپاسدار باش تا به نیكی ارزنده باشی .



مطیع باش تا مورد اعتماد باشی .



راستگو باش تا استوار باشی .



فروتن باش تا بسیار دوست باشی .



بسیار دوست باش تا نیكنام باشی .



نیكنام باش تا نیك زیوش باشی .



نیك بهر و دین دوست باش تا اهلو باشی .



روان پرسیدار باش تا بهشتی باشی .



بخشنده باش تا گرودمانی باشی .



زن كسان را مفریب ، چه نسبت به روان گناه گران بود .



مردم پست و نمك نشناس را نگهداری مكن چه تورا سپاس ندارد .



از برای خشم و كین روان خویش تباه مكن .



زمانی كه تو را به كردن و گفتن نیاز باشد به چربی نماز بر ، چه از نماز بردن پشت نشكند و از چرب پرسیدن دهان گنده نشود .



سخن والا با دش چهر ( بد نژاد ) مگو .



زمانی كه به انجمنی نشینی نزدیك مردم دش آگاه منشین كه دش آگاه پیدا نباشی .



به انجمن سور ( ضیافت ) هر جا كه نشینی در جای بالا منشین كه تو را از آن جا نیاهنجند و به جای فرودتر نشانند .



به خواسته و خیر گیتی گستاخ مباش ، چه خواسته و خیر گیتی همانند مرغی است كه از این درخت به آن درخت نشیندو به هیچ درخت نپاید .



اندر پدر و مادر خویش با احترام و نیوشیدار و فرمانبردار باش ، چه مرد تا پدر و مادرش زنده است همانند شیری است كه اندر بیشه از هیچ كس نترسد و او را كه پدر و مادر نیست همانند زن بیوه ای است كه چیز از او بستانند و او كاری كردن نتوان و هر كس او را خوار دارد .



دخت خویش را به زیرك و دانا مرد ده ، چه مرد زیرك و دانا همانند زمین نیك است كه تخم بر آن افكنند و از آن بسیارگندم اندر آید .



اگر خواهی كه از كس دشنام نشنوی به كسی دشنام مده .



تند و بیهوده گویش مباش ، چه مردم تند و بیهوده گو همانند آتش هستند كه اندر بیشه زار افتد و هم مرغ و هم ماهی سوزد و هم خرفستر سوزد .



با آن مرد كه پدر و مادرش از او آزرده و خشنود نیست همكار مباش ، كه داوری تو را به فریب ندارد چه در اینحال تو را باكسی دوستی و محبت نیست .



از برای شرم و ننگ بد روان خویش به دوزخ مسپار .



سخن بر دو آئین مگوی .



در انجمن هر جا كه نشینی نزدیك دروغ زن منشین ، چه تو نیز بسیار دردمند نشوی .



آسان پای باش تا چشم روشن باشی .



شبا خیز باش تا كار روا باشی .



دشمن كهن را دوست نو مگیر ، چه دشمن كهن همانند مار سیاه صد ساله كین فراموش نكند .



دوست كهن را دوست نو مگیر ، چه دوست كهن همانند می ( شراب ) كهنه است كه هرچند كهنه تر به خورش شهریارانبیش نیك و سزاتر شاید .



یزدان آفرین كن و دل به رامش دار كه تو از یزدان افزایش به نیكی یابی .



مرد دهبد را نفرین مكن ، چه آنان به شهر پاسبانند و نیكی به جهانیان اندازند .



و تورا گویم پسر من كه از موهبت ها در مورد مردم خرد بهتر ، چه اگر پر گست ( خدای ناكرده ) خواسته بشود یا چهارپای بمیرد خرد بماند .



در ایمان به دین بسیار كوش چه بزرگترین خرسندی دانایی و بزرگتر از آن امید مینو است .



هر از چند گاه روان خویش اندر یاد دار .



برای نام خویش ، خویشكاری خویش به مهل .



دست از دزدی و پای از ناخویشكاری رفتن و منش از شهوت بیهوده بازدار ، چه كسی كه كرفه (ثواب ) كند پاداش یابد وكسی كه گناه كند پادافره برد .



هر كه برای رقیبان چاه كند خود اندر آن افتد .



نیك مرد آساید و مرد بد رنج و اندوه گران برد .



زن جوان به زنی گیر .



می به پیمان خور ، چه كسی كه می بی پیمان خورد ، بسا گناه كه از او رود .



هر چند افسون مار ، تو بسیار نیك دانی ، زود زود دست به مار منه كه تو را به نگزد و بر جای میری .



اگر چه شنا تو بسیار به دانی ، زود زود به آب متلاطم مشو كه آب تو را به نبرد و بر جای میری .



به هیچ آئین مهر دروجی ( پیمان شكنی ) مكن كه تو را فره پسین نرسد .



خواسته كسان را تاراج مكن و مدار و با آن خویش میامیز ، چه آن خویش بیهوده و ناپیدا شود ، چه كسی كه خواسته غیر، خویش را ستوده دارد و با آن خویش . . .



مردم همانند كودك شیر خواره اند كه چون خوی اندر گیرد بر آن خوی بیاستد .



اورمزد روز می خور و خرم باش .



بهمن روز لباس نو و جامه نو پوش .



اردیبهشت روز به آتشگاه شو .



شهریور روز شاد باش .



سپندار روز ورز زمین كن .



خرداد روز جوی كن .



امرداد روز دار و درخت نشان .



دی به آذر روز سر شوی و موی و ناخن ویرای .



آذر روز به راه شو و نان مپز ، چه گناه گران بود .



آبان روز از آب پرهیز كن و آب را میازار ( آلوده مكن ) .



خور روز كودك به دبیرستان كن تا دبیر و فرزانه باشد .



ماه روز می خور و با دوستان تفریح كن و از ماه خدای آیفت ( مراد ) خواه .



تیر روز كودك به تیر اندازی و نبرد و سواری آموختن فرست .



گوش روز پرورش روان گاو كن و گاو به ورز آموز .



دی به مهر روز سر شوی و موی و ناخن ویرای و انگور از رزان باز به چرخشت افكن تا به شود .



مهر روز اگر تو را از كس شكایتی بر آمده باشد ، پیش مهر ایست و از مهر دادوری خواه و شكوه كن .



سروش روز برای بختاری روان خویش از سروش اهلای آیفت ( مراد ) خواه .



رشن روز روزگار سبك دار و هر كار كه خواهی كردن اندر فرارونی كن .



فروردین روز سوگند مخور و آن روز یزش فروهر اهلوان كن تا خرسند تر بشوند .



بهرام روز بن خان و مان افكن تا زود به فرجام رسد و به رزم و كارزار شو تا پیروی باز آیی .



رام روز زن خواه و كار و رامش كن و پیش دادوران شو تا به پیروزی و نجات آیی .



باد روز درنگ كن و كار نو مپیوند .



دی به دین روز هر كار خواهی كردن كن و زن به خانه آور و موی و ناخن ویرای و جامه نو پش .



دین روز خرفستر بیوژن ( بكش ) .



ارد روز هر چیز نو بخر و اندر خانه بر .



اشتاد روز اسپ و گاو و ستور به گشتن هل تا به درستی باز آیند .



آسمان روز به راه دور شو كه به درستی آیی .



زامیاد روز دارو مخور .



مارسپند روز جامه افزای و بدوز و بپوش و زن به زنی گیر كه فرزند تیزنگر نیك زاید .



چون به تو نیكی رسد بسیار شاد مباش ، زمانی كه سختی رسد بسیار به رنج مباش زیرا كه نیكی و سختی زمانه نیكیاست و هیچ فراز نیست كه شیب از پیش و هیچ شیب نیست كه فراز از پس نداشته باشد .



به خورش ( غذا ) خوردن حریص مباش .



از هر خورش به مخور و زود زود به سور و مهمانی بزرگان مشو كه تو ستوه آور نباشی .



چه چهار چیز به تن مردمان از این بدتر نیست كه دش آگاه با خویشتن كند ، یكی پاد یاوندی نمودن ، یكی فقیر متكبركه با مرد غنی نبرد برد ، یكی پیر مرد كودك خیم كه زن نابرنای به زنی گیرد ، یكی مرد جوان كه زن پیر به زنی گیرد .



مردم دوستی از كامل اندیشی و خوش خیمی را از خوب سخنی به شاید دانستن .



و در فرجام تو را گویم كه ای پسركم كه خرد و دانش بهترین خوشبختی برای مردمان است .



انوشه روان باد آذرباد مارسپندان كه این اندرز كرد و این فرمان برای ما به جای گذاشت .



ایدون باد و ایدون تر باد .



دیدگاه ها : دیدگاه شما
برچسب ها: زرتشت ، نیایش زرتشتی ، چانوشیروان ، خسرو ، انو شه روان ، اندرزنامه ، اندرزنامه زرتشت ، اندرز انو شه روان ،
واپسین ویرایش: پنجشنبه 28 اردیبهشت 1391 15:32

نویسنده : من ؟
قدیمی‌ترین گنبد دنیا در كاخ اردشیر ساسانی...

هیچ می‌دانید یكی از كاخ‌های قدیمی استان فارس كه چند سال است ساكنان روستایی در نزدیكی آن، مردگان خود را در حریم آن دفن می‌كنند قدیمی‌ترین گنبد دنیا به شیوه‌ی خاص ایرانیان را دارد؟

این بنا كه به‌ دستور اردشیر بابكان، بنیان‌گذار سلسله‌ی ساسانی در سده‌ی سوم میلادی ساخته شده،‌ روی سكوی بزرگی به‌شكل مربع قرار گرفته است. در وسط این سكو بنای مربع‌‌شكلی ایجاد و در فراز آن، چهارطاقی بزرگی با دهانه‌‌های 11 متر و پایه‌های پنج متر ساخته شده است. به این ترتیب، ایجاد چنین گنبدی روی یك پلان مربع از ویژگی‌های بارز این اثر محسوب می‌شود، زیرا قدیمی‌ترین گنبدها در دنیا روی پلان مدور ایجاد شده‌اند و استفاده از پلان مربع توسط ایرانیان در زمان اشكانیان ابداع شد.

این كاخ كه یكی از كاخ‌های ییلاقی اردشیر بابكان بوده‌، از سنگ، گچ و ملات ساخته شده است، در حالی كه در بسیاری از آثار دیگر مانند تخت جمشید از سنگ‌های یكپارچه ‌استفاده می‌شد.

یكی دیگر از ویژگی‌های بارز این اثر تاریخی استفاده از شیوه‌ی فیل‌پوش یا گوشواره روی پلان مربع است كه برای نخستین‌بار در فیروزآباد به كار رفته است. در واقع، زمانی كه استفاده از پلان مربع در زمان اشكانیان آغاز شد به‌دلیل این‌كه ایرانیان می‌خواستند دایره‌ی گنبد را روی پلان سوار كنند و چهار گوشه‌ی آن خالی می‌ماند، اقدام به گوشه‌سازی كردند تا گنبد معلق نماند. به این ترتیب، از گوشواره‌هایی به‌شكل فیل‌پوش یا خرطومی برای گوشه‌سازی استفاده كردند كه بعدها در دوره‌ی اسلامی به‌صورت سه‌كنج تغییر یافت.

بنای كاخ اردشیر با حدود 23 مترارتفاع از سه بخش تشكیل شده است؛ یك بخش آن ایوانی دارد كه چهار تالار به آن عمود شده‌اند. همچنین یك پلكان در این كاخ وجود دارد كه به بركه‌ای جلوی كاخ مربوط می‌شود و بخش دیگر بنا، حیاطی است با دو ایوان و دو تالار در اطراف آن كه ورودی اصلی بنا هم محسوب می‌شود.
كاخ اردشیر بابكان یا آتشكده‌ی فیروزآباد تالارهای تودرتو دارد و با گذشت حدود 1800 سال، گچ‌بری قسمت بالای دیوارهای داخلی آن همچنان سالم مانده است.

این كاخ كه همراه قلعه دختر و منار شهر گور از آثار با ارزش شهر فیروزآباد در استان فارس است، با وجود ارزش و اهمیت تاریخی زیادی كه دارد و حتا بحث تهیه‌ی پرونده‌‌ی ثبت جهانی آن‌ نیز مطرح شد اكنون شرایط مناسبی ندارد و با توسعه‌ی روستایی كه در نزدیكی‌اش قرار دارد، تعداد زیادی قبر در فاصله‌ی كمتر از 10 متری كاخ وجود دارند. هرچند دفن مردگان از سال‌ها پیش در این محل انجام می‌شد، اما به‌دلیل مشخص نشدن مالكیت زمین‌های اطراف كاخ هم‌چنان درگذشتگان روستا در حریم كاخ اردشیر بابكان دفن می‌شوند.


دیدگاه ها : دیدگاه شما
برچسب ها: زرتشت ، ساسانیان ، امپراتوری ساسانی ، ادرشیر ساسانی ، آثار باستانی ،
واپسین ویرایش: - -



همه‌ی برگه ها : 248 1 2 3 4 5 6 7 ...