تبلیغات
زرتشت - بنیان های زرتشتی
راه در جهان یكی است و آن راه راستی است

بنیان های زرتشتی

شنبه 13 شهریور 1395 08:59

نویسنده : R.ash

بنیان های بهدینی

 

ما زرتشتیان با توجه به آموزش های راستین دین مان و پیامِ پیام آورمان، اَشو زرتشت می پذیریم كه:

 

١ـ دین زرتشتی یا دین بهی، آنگونه كه اشو زرتشت آن را می نامید، نخستین دین یگانه شناسی جهان می باشد كه انسان را از پرستش خدایان پنداری و گوناگون بازداشته و آنان را با خدای یگانه، اهورا مزدا آشنا ساخت.

 

٢- بنیان گزار دین بهی، زرتشت از خاندان اسپنتمان، در میان مردمی به نام “آریاها” برخاست و پس از گذار از روندی در جستجوی خود به دنبال راستی ها، به ذات و گوهر نیروی برتر و یگانه و آفریننده و قوانین پیش برندۀ زندگی و راهِ رسیدن به شادی، آرامش و خوشبختی انسان دست یافت و پیام خدا و خرد را برای مردم به ارمغان آورد.            

 

ما زرتشتیان برای بزرگداشت پیام آور، پیام دار و آموزگار خود همواره او را با پیش نام “اَشو” و به گونه ی “اشو زرتشت” نام می بریم. اشو به چم (معنی) كسی است كه رهرو راه اَشا باشد (راه راستی) و فرنامی است كه خود آن اشو به راست روان و درست كرداران داده و آنها را “اَشَوَن” نامیده است.     

 

بر پایه ی آخرین پژوهش ها و شمارش هایی كه از سوی دانشمندان خودی انجام یافته و به پذیرش همگانی رسیده است، مكان پیدایش اشو زرتشت و خاستگاه دین بهی، سرزمین های شمال خاوری ایران كنونی (خراسان بزرگ) و زمان آشکار کردن پیام ایشان در سن سی سالگی، در ١٧٣٧ سال پیش از زایش مسیح بوده است. این تاریخ برای ما آغاز گاهشماری به شمار می آید كه به آن “سال زرتشتی” می گوییم.

 

٣- بنیان و اساس پیام و آموزش های اشو زرتشت كه خود آنها را مانْتْرَ  Mânthra  نامیده است و در چم "اندیشه برانگیز" میباشد، در دفتری با نام “گاتها” در دسترس ماست كه "كتاب راهنمای" ما زرتشتیان می باشد.                                   

 

اوستا نام جٌنگی (مجموعه ای) از دفترها و نوشتارهای به یادگار مانده از همگی تاریخ و فرهنگ ایرانیان، در زمان های گوناگون است كه سرچشمه ی بسیار باارزشی است برای آگاهی و پژوهش در چگونگی زندگی و باورها و فرهنگ مردم ایران زمین در این پهنه ی گسترده ی تاریخی. گاتها و چند سروده و نوشتار دیگر كه بوسیله ی نزدیك ترین یاران اشو و با همان روش فكری و در همان زمان گفته شده اند رویهم جنگی را به نام “سُتوت یسن“  Yesna   Staota   تشكیل می دهند. این جٌنگ تنها آموزگار و راهنمای ما از“اصول دین” می باشد. 



بر اساس این آموزش ها :                            

دین بهی، دینی جهانی است و تنها برای مردم یك كشور، نژاد، ملیت یا رنگ پوست ویژه ای نمی باشد و هدف و آرمان آن آرامش، شادی، بهزیوی و خوشبختی انسان می باشد. بنابراین یك بهدین در هر كجای دنیا كه به سر می برد باید بر اساس آموزش های دین خود، خرد و دانش و داد را راهنمای اندیشه خود قرار داده و به وسیله ی اندیشه و گفتار و كردار نیك همواره در راه رسایی تن و روان و بهبودی و بهزیستی خود و همبودگاه (اجتماع) بكوشد. البته با توجه به زادگاه اشو زرتشت و مكان رشد و گسترش دین بهی و آمیخته بودن تاریخ این دین با تاریخ ایران زمین، این سرزمین زادگاه تاریخی پیامبر و دین بهی به شمار می آید. به همین دلیل بهدینان در هر كجای دنیا كه می زیند ایران را سرزمین مادری خود دانسته و برای بهروزی و رستگاری آن همواره در تلاش خواهند بود.

 

٤- تاریخ زرتشتیان (آن گروه كه در سرزمین مادری بجا ماندند) بخشی از تاریخ این سرزمین و فراز و نشیب های آن است. همچنان كه سرگذشت و روندِ دگرگونی فكری و سنتی كوچندگان (پارسیان) نیز واكنشی در برابر قوانین فرمانروا بر چگونگی (شرایط) زیستی آنان در سرزمین های تازه (هند و پاكستان) بوده است. زرتشتیان می باید كه تاریخ و سرگذشت پدران خود را بدانند تا با كند و كاو در آن به انگیزه های چگونگی امروز پی برده و با بكار گرفتن خرد، هم فردی و هم گروهی روش هایی درست و اشایی را برای پیشرفت به سوی آینده ای بهتر و روشن تر و سرانجام دست یافتن به سازمان دوستی جهانی به كار گیرند.

 

٥- همانگونه كه گفته شد دین بهی، جهانی و برای همه ی انسان ها است، بنابراین باید با خردمندی و تدبیر به بازگویی و گسترش آن پرداخت. در این راه به چند بنیان مهم باید توجه داشت :                    

 

الف- ما باید آنچه را كه از روی خرد باور داریم به دیگران بشناسانیم و هر كجا كه خرد شاهراهی را روشن كرد، راه و روشنایی را تایید كنیم. بر مبنای این اندیشه با هیچ باور و دین و مذهبی آهنگ ستیز نداشته و از برخوردهای ناسازنده و نابخردانه پرهیز می كنیم.                                                       

 

ب- دین بهی، در درجه نخست دینی است انسان ساز و آرامش جو و آرام ساز كه این آرامش را برای همبودگاه جهانی پایه ریزی می كند. این دین به دنبال به دست آوردن قدرت سیاسی یا دولتی نبوده و از پایه، دین را از سیاست/دولت جدا میداند و بنابراین تنها پذیرای كسانی است كه برای پاك سازی خود و از روی باوری راستین و از روی خواستی پاکدلانه به دین بهی روی میاورند و نه كسانی كه تنها به دنبال خواست ها و هدف های سیاسی یا گروهی خود و یا هر انگیزه ی دیگری از این دست می باشند.                      

 

پ- از آنجا كه منش بد و اندیشه ناپاك و ویران ساز وجود دارد، زرتشتیان و سازمان های زرتشتی می باید دارای كارسازهای پدافندی (مكانیزم های دفاعی) بوده و با دلی پاك و هشیارانه به شناسایی و جلوگیری كردن از آزار بدمنشی بپردازند.   

 

ث- هر آنكس كه :                         

-   دانش و بینش درست  زرتشتی داشته باشد و باورمندانه آنها را به كردار درآورد       

- با پژوهش پیگیر از تاریخ گذشته و امروز زرتشتیان آگاهی یابد

- به سختی ها و رنج های این مردم در راه نگاهداری و پایداری دین و فرهنگ نیاكانی ارج بگذارد  و از روی اختیار و آزادی دین زرتشتی را برگزیند زرتشتی به شمار می آید.

این گزینش و پذیرش دو گامه (مرحله) دارد. نخستین گامه شناخت، آگاهی، گزینش، باور و كردار بر پایه ی دین است كه امری است شخصی و سپس پذیرش از سوی همبودگاه  زرتشتی و شركت  در كاركردهای آن می باشد. این پذیرش و به دین آمدن به شكل سدره پوشی و بوسیله ی کسانی انجام می پذیرد كه از سوی زرتشتیان این خویشکاری (مسئولیت) به آنان واگذار شده باشد.





دیدگاه ها : دیدگاه شما
برچسب ها: زرتشتیگری ، اشوزرتشت ، زرتشتی شدن ، سدره پوشی ، اوستا ، سدره و کشتی ، پارسیان ،